مهربان

درود بر شما

زن و شوهر ، دعوا کنند ، ابلهان باور کنند .

نزدیک به بیست سال پیش هم پیشتر بود که نوشتم :

ایران وطن بی کفن و بی سر و بی سامانم

قصه بی کسی توست که کرد داغ آنم !

که شاید روزی ، این نوشته رو لای ورق پاره های زندگی پیدا کردم و در جائی ثبت کردم .

قریب به ششصد سال است که مبارزان راه آزادی کسانی بوده اند که در طبقه ای جدا از مردم زندگی ، کرده و اصولا غمخوارانی ، سربار مردم و حمال بیگانه بوده اند .

آزادی خواه کسی است که  ، رفتارهای بین مردم و اقتصاد را مخالف با نظر و خواسته خود می بینند و از زمین و زمان طلب کار می شود . بدنبال حرف های خوشگل می گردد . خط سرخی می کشد بر برگی که رویش نوشته اند : خوشگل حرف نزن ، حرف خوشگل بزن ! از آن جا که فعال سیاسی در دگمه نظریات سودجویانه خود بسته شده و حاضر به شنیدن سخن مخالف ، نیست ؛ او برای حرف زدن آمده . به همین خاطر همیشه « انگلیزم » قشنگ حرف می زند ، چون وقت بیشتری برای دریافت سخن قشنگ در اختیار اوست و شاید بتواند خوشگل حرف بزند ، اما حرف خوشگل نوچ !

 از انگل ها جز فساد بر زمین رواج داده نشده و آن است که ما از نقش انگلیسم غافل مانده و باز ، باز می گردیم که بهتر است بازگردیم به ریشه و معانیه لغات و مفاهیم و باور کنیم که بشر از بالا به پائین در حال سقوط است و از دانستن به سمت نادانی در جریان ! اما چون وارونه بین است ، سقوط را ارتفاع و اسفل را گلستان می بیند .

آزادیخواهان چون حرف های مهمی تو کله شون هست ، گوششون به حرف مهم ، بدهکار نیست . اینطوری میشه که ششصد سال بعد از اون هشتصد سال ، با توجه مبارزات حق طلبانه فعالان عرصه سیاست ، نتیجه به سود طراحان فعالیت های سیاسی تمام شده و هر بار پس از پیروزی مردم ، انقلاب خوراک دزدان شده و به کام طراحان فرو رفته .

 دوری زدیم ، برگشتیم سر جای اولمون !

نمی خواهیم از دگمه بسته ذهنیات فراتر رویم و با رویاها مان در پرواز انقلاب بر فراز آسمان به خبرنگار  رندانه می گوئیم :«احساسی » ندارم !اضطراب را پوشیده ایم اما دل ، این که چه خواهد شد ؟ مردم همین طور خر می مانند ، تا سوار باقی بمانم ! ؟

هر روز عصر از خواب بیدار شده ، فعال می شود !

 آب میوه ای می خورد ، سیگاری می کشد ، کتابی بدست می گیرد ، به تخت بازگشته به رویاها فرو می رود ، وقتی جرقه ای از بارقه ء تفکرات مکتوب ، در ذهنش درخشید ، کار خود را تمام دانسته ، پس می تواند ؛ بر بال ملائک سوار شود به آسمان خیال برود ، احکام مجازات صادر کند و مردم برایش هورا بکشند ، در حالی که هنوز در اوج احساس ، صدای « تکبیییییییییی ههههور از لابلای جمعیت ، به گوش میرسد و در میان همهمه مردم و یکی دو نگاه کوتاه ، گم و گور می شود .

مبارز سیاسی فراتر از زمان و مکان خود زندگی می کند و هرگز نمی بیند دستان تاول زده پدر و پوست سائیده شده و ترک های سرخ پشت ، دستان ظریف و زیبای مادر !

او خواهرش را نمی بیند که در حسرت یک نفس آزادی ، هم چون یخ ذوب می شود .

فیگور روشنفکری و فریب دختر همسایه !

چرا از ما ؟ دیگران جلو بیفتند ، ما که ، جلو دار زاده ایم !

او